Filip
5 sep Canada Vancouver km 5350
Dag allemaal,
Wij zijn ondertussen in Vancouver. Eindelijk zou ik durven zeggen. We hebben lang uitgekeken naar wat beschaving en na meer dan 5000 km is dit de eerste behoorlijke stad op onze weg.
Na de vorige mail vanuit Smithers fietsten we langs een te drukke weg (Yellowhead Highway) naar Prince George. Ook de omgeving was niet altijd even boeiend. Leuk was wel dat we de laatste dagen het gezelschap kregen van een in Londen wonende Canadees. Zijn vriendin volgde in de wagen (had ook gefietst maar na het zien van de eerste zwarte beer had ze maar voor een huurwagen gekozen). Yan fietste met ons mee zonder bagage. Wijzelf hielden onze tassen keurig op de fiets. Normaal kun je ons ook niet noemen.
Prince George, een stad met meer dan 70.000 inwoners hebben we gewoon links laten liggen (ookal omdat niemand er enthousiast over was). We vervolgden onze weg via de Cariboo Highway, ookal weinig inspirerend. Maar ik denk dat we ook een beetje verwend zijn natuurlijk.
In Clinton namen we een shortcutje naar de Sea to Sky Highway. En dat wegje mocht er wezen. Er zat een stukje onverhard in en dat hebben we geweten. 5 km klimmen met stijgingspercentages tussen de 10 en 14%. Niet verkeerd. In de afdaling (die ookal even steil en onverhard was) staan er plots na een bocht drie zwarte beren, moeder met twee kleintjes op de weg. Zwaar in de remmen natuurlijk, beren schrikken een beetje, moeder rent voorwaarts recht naar mij en zwenkt dan naar rechts. De kleintjes kruipen links van de weg in een boom. Mooi daar stond ik dan, langs de ene kant niet goed wetende waar moeder beer vertoefde en voor mij twee schattige kleine beertjes in een boom. De berenspray maar terhand genomen, en een beetje achteruit gegaan. Na wat wachten staken de kleintjes de weg over en passeerde er even later een lawaai makende wagen. Dus konden we weer verder. Was wel een behoorlijk cool moment, moet ik toegeven.
De Sea to Sky Highway was bij momenten een pittige weg. De volgende dag gingen de eerste 60 km zowat veelal bergop en bij momenten alweer stijgingspercentages ruim boven de 10%. Na 4 dagen kwam dan uiteindelijk Vancouver in zicht.
Hier is het echt wel de max. We verblijven bij Win en Christine. Ik ontmoette Win een paar jaar geleden in Nieuw-Zeeland. Een op rust zijnde koppel (beiden rond de 60), wonende op een prachtige lokatie (heuvel met zicht op de stad), in een prachtig huis, en zelf ook veel gereisd. Zij doen hun uiterste best om ons te verwennen. Moeten we naar de stad dan staat Win klaar met de wagen om ons te brengen. Christine zet drie keer per dag de lekkerste maaltijden op tafel. We worden rijkelijk voorzien van bier en wijn. Hebben een ruime kamer met elk een groot bed (bed is voor het eerst sinds we vertrokken zijn...), een computer om op het internet te surfen,... Kortom we genieten met ruime mate van Vancouver (en vooral van de gastvrijheid alhier). Het zal moeilijk zijn om de fiets terug te bestijgen...
De route verder gaat vermoedelijk via Vancouver Island naar de States met Portland als eerste tussenstop. Dan naar San Francisco langs de kust, een stad waar we graag enkele dagen zouden verblijven (dus als iemand een adresje heeft...).
Pech onderweg: het spaaknippel probleem is opgelost (spanning van de spaken een beetje geminderd en sindsdien geen probleem meer). Maar nu blijken alle ritsen plots stuk te gaan: bij Wouter rits van de tent en overschoenen. Bijmezelf rits van de warme fietstrui... Gelukkig zijn we dus in Vancouver.
Zoals je wellicht kunt lezen loopt alles lekker. Wouter en ik genieten echt alle dagen van deze reis. Met het weer hebben we ook veel geluk. Niet al te veel regen en de wind dikwijls in het voordeel. De dagen worden nu wel snel korter (donker om 20u en daar zit je dan bij je tentje - wat een verschil met Alaska waar het niet donker werd). Maar klagen doen we zeker niet.
Alles kits in de lage landen? Laat het maar weten.
Groetjes,
Filip