Filip
20 aug Canada Smithers km 4150
Dag allemaal,
Ik ben dus ondertussen in Canada. We zijn een heel eind opgeschoten. Maar er is ook heel wat gebeurd.
Het eerste deel ging van Fairbanks (Alaska) naar Whithorse (Canada). Een 1000-tal km. Het stuk in Alaska was weinig inspirerend. We maakten vooral kilometers (en de daarbijhorende hoogtemeters). Op een van die langere ritten stond er na 140 km een eland langs de kant van de weg. Ik rem, wijk daarbij een beetje uit en "pats" Wouter gaat tegen de grond. Schaafwonden, gekneusde voorarm en kapotte helm. We konden gelukkig verder... en de helm bewees nog maar eens zijn nut.
De grensovergang was een makkie. Stempeltje en hups verder. Mooie ontvangst op de eerste camping in Canada. We hadden ons vergist bij het veranderen van het uur en zodoende zaten we om 23u nog in het gebouwtje op de camping te babbelen denkende dat het 21u was. Het werkte op de eigenaar zijn systeem en plots ging het van "I hate tenters, I hate cyclists, I hate people like you, ...". Maar rustig gaan slapen, wat moet een mens anders.
Het eerste stuk in Canada was wel prachtig, o.m. met Kluane Lake. Besneeuwde bergen, grote meren, prachtig natuurschoon. Whitehorse was de eerste stad van enige betekenis. Hoofstad van Yukon... Veel moet je je er niet bij voorstellen. In Yukon (een gebied een paar keer groter dan Belgie) wonen 30.000 mensen waarvan 23.000 in Whitehorse.
Aldaar gingen ook de wegen van Judith en Wouter en mijzelf uit elkaar. Na overleg leek het beter dat Judith verder alleen op pad zou gaan. Jammer.
Wouter en ik fietsten dus door. Via de Alaska Highway naar de Cassiar Highway. En van deze laatste lagen de verwachtingen hoog. Iedereen had er beren gezien. En tot op heden hadden nog steeds geen van deze wezens mogen aanschouwen.
Na 4 dagen fietsen door alweer prachtige natuur was het eindelijk zover. Het begon met een zwarte beer die plots uit het struikgewas weg rende (gelukkig in de andere richting). Een beetje later zagen we in de verte alweer een beer over de weg hobbelen. En na da afslag naar Stewart stond ik zowaar oog in oog met een van die gasten (enkel de weg zat er nog tussen). En zo bleef het gedurende drie dagen maar verder gaan. Uiteindelijk 10 stuks in totaal, ook moeder met kleine beertjes. Maar gelukkig zodra ze een auto horen of jezelf maar voldoende lawaai maakt gaan ze terug de bos in. Op een rustdag bij Stewart staken we de grens nogmaals over naar Alaska (Hyder). Aldaar konden we de 5de grootste gletsjer (Salmon Glaciar) in Noord-Amerika bewonderen en bij Fish Creek een zalmetende Grizzly lange tijd aanschouwen (van op een platform om de toerist enigszins te vrijwaren). Indrukwekkend.
Ondertussen zit de Cassiar Highway erop en gaan we via Prince George langzaam naar Vancouver. Wouter en ik kijken wel uit naar een stad na al dat "middle of nowhere gedoe". Met de "pech onderweg" valt het ook wel mee. Op de Cassiar brak ik opnieuw drie spaaknippels. Ik weet niet hoe dat komt, dus mocht iemand een tip hebben die is welkom. Verder nog een lekke band en een scheurtje in een voortas. Wouter heeft de pedalen stuk, ook een gescheurde voortas... en de rits van de tent stuk. We zijn slechts anderhalve maand op pad!!!
Na Vancouver gaan we via de westkust naar San Francisco en daarna Las Vegas, Death Valley, ... Mocht iemand een leuk adres kennen, het is steeds welkom, zeker wat de steden betreft.
Voorts alles kits dus. Ik geniet met ruime teugen van dit avontuur,
Tot de volgende,
Vele groetjes,
Filip