Filip
25 juli Alaska Fairbanks km 1730
Dag allemaal,
Voor diegene die het nog niet wisten, ik ben terug aan een nieuwe fietsvakantie begonnen (van Alaska naar...???).
Op 30 juni vloog ik tesamen met Judith en Wouter (2 nederlanders) naar Anchorage, Alaska, USA. Een dagje shoppen aldaar (vooral spulletjes kopen om ons te beschermen tegen de beren: berespray, berebel, ...) en de dag daarop maar meteen op de fiets, ookal omdat Anchorage, de grootste plaats in Alaska absoluut niets te bieden had.
Via de Parks Highway ging het naar Fairbanks (tweede grootste stad, en al even boeiend). Een op en neergaande weg, ca. 600 km lang, met halverwege het Denali National Park. Een beetje jammer dat het vooral regende. Geen zichten op de Alaska Range met Mount McKinley, de hoogste berg van Noord-Amerika. Ook in het Nationale Park hebben we ons beperkt tot een kort fietsritje. Was mooi en smaakte naar meer, maar de dag dat we zouden wandelen, was het alweer aan het regenen.
Van Fairbanks ging het dan met een busje naar Deadhorse, Prudhoe Bay. Het meest noordelijke punt waar een weg ligt. En wat voor een weg: de Dalton Highway. In 1974 gebouwd voor de aanleg van de Alaskan Pipeline en pas in 1994 vrij gegeven voor het publiek. Voor meer dan de helft nog steeds onverhard. Op 2 benzinepompen met kleine winkeltjes of een absurd dure hotelkamer niets langs de weg. 800 km lang en meer dan 10.000 hoogtemeters. Stijgingpercentages tot 13%. We hadden er alle drie toch wel wat schrik van. Voedsel voor 12 dagen mee en maar hopen dat alles goed zou gaan. Na 16 uur bussen aangekomen in Prudhoe Bay en maar meteen een stukje gefietst op zoek naar een geschikte kampeerplaats. Negen dagen later waren we terug in Fairbanks. Alles viel best mee. Vooreerst hadden we geen regen tijdens het fietsen en dat scheelt een gans stuk (geen modderige brei op de weg en ietsje minder muggen). Wildlife beperkte zich tot een handvol Cariboe's, wat elanden en Judith zag ook een wolf. Geen beren dus, maar dat komt nog wel. En onze fietsconditie lijkt ook op punt te staan. Maar het behoort wel tot een van de lastigste stukken die ik ooit gefietst heb.
Morgen rijden we verder zuidwaarts en volgende week zouden we ons normaal gezien in Canada moeten bevinden. Voorts alles goed. Ik heb wel al twee lekke banden gehad, en een gebroken spaaknippel. Judith nieuwe Orliebtas sneuvelde al na 20 km. Alles is ondertussen hersteld.
Hoe het is het met jullie, laat maar weten.
Tot mails,
Filip